niedziela, 24 czerwca 2012

Jednopart


            To wydarzyło się na początku wakacji. Nigdy nie zapomnę tamtego dnia. Właśnie wtedy wszystko się zmieniło. Ale zacznijmy od początku...
Było wczesne popołudnie, gdy jak zawsze otworzyłam swojego laptopa i przeglądałam ulubione strony. Na twitterze wręcz roiło się od wiadomości z zamieszczonym jednym i tym samym linkiem. Z ciekawości postanowiłam sprawdzić, czym wszyscy się tak ekscytują.  Po kliknięciu przekierowało mnie do pewnej znanej strony plotkarskiej. Zjechałam niżej i ujrzałam zdjęcie. Fotografię, przez którą w jednej chwili moje życie legło w gruzach… Jednak zanim powiem, co tam zobaczyłam, należą się wam wyjaśnienia.
Mianowicie, od przedszkola przyjaźnię się z pewnych chłopakiem. Już wtedy znacznie wyróżniał się, między innymi swoją urodą. Jego kruczoczarne włosy i nieco ciemniejszy kolor skóry przyciągały uwagę. Nawet jako dziecko był niesamowicie przystojny. Był też nieco nieśmiały i zamknięty w sobie. Ja także nie lubiłam za dużo mówić, trzymałam się z boku i nie byłam taka, jak inne moje rówieśniczki, które bez przerwy mogły rozmawiać o lalkach, zabawkach i różowych ciuchach. Mnie nigdy do tego nie ciągnęło. Gdy tylko mama chciała mnie ubrać w sukienkę lub spódniczkę, uciekałam z krzykiem i chowałam się pod łóżkiem. Wolałam towarzystwo chłopców, z którymi bawiłam się samochodami. Miałam z nimi lepszy kontakt. Lecz najtrwalsza więź łączyła mnie właśnie z Zaynem. Mamy podobne charaktery i gusty, nie lubimy tych samych rzeczy, mamy takie same zainteresowania. Wszyscy myśleli, że po pójściu do podstawówki nasze drogi się rozejdą, a znajomość z przedszkola pójdzie w zapomnienie. Ale tak się nie stało. I chociaż jest ode mnie rok starszy, zawsze spotykaliśmy się na niemal każdej przerwie i po szkole. Teraz mam 17 lat, on 18*, ale ciągle nie wyobrażamy sobie choć jednego dnia bez kontaktu ze sobą. Znamy nawet najbardziej upokarzające szczegóły z naszych żyć, wiemy o sobie wszystko. No, może prawie wszystko. Gdyż nikt nie wie, że od dawna skrycie kocham się w Zaynie… Teraz patrzę na niego inaczej. Gdy mnie dotknie, od razu mam motyle w brzuchu.  Jednak nie może się o tym dowiedzieć, ponieważ wiem, że on traktuje mnie jedynie, jako swoją przyjaciółkę i nikogo więcej. Boli mnie to, ale nie mogę go stracić. Jest dla mnie zbyt ważny…
Wróćmy do tematu wspomnianego zdjęcia. Zobaczyłam na nim Zayna całującego się z jakąś blondynką… W oczach momentalnie stanęły mi łzy, a serce przestało na chwilę bić, po czym rozpadło się na kawałki. Zdawałam sobie sprawę z tego, że wkrótce znajdzie sobie dziewczynę. Lecz nie spodziewałam się, że nastąpi to tak szybko. Nie byłam jeszcze gotowa. Wpatrywałam się tępo w ekran komputera, a za chwilę z hukiem go zamknęłam i rzuciłam na łóżko.  Wybiegłam z pokoju, kierując swe kroki na stary, niegdyś zamieszkiwany strych. Przychodziłam tam zawsze, gdy byłam smutna. Tylko Zayn wiedział o tym miejscu. Siedzieliśmy tam razem, gdy zmarła moja ukochana babcia. Zayn był przy mnie do końca. Pocieszał mnie, przytulał, a nawet płakał razem ze mną. Rzuciłam się na duży tapczan i ukryłam twarz w staromodnej poduszce. Już nie powstrzymywałam łez. Płynęły strumieniami po moich gorących policzkach, zostawiając za sobą słone ślady.
Jestem głupia i naiwna. Nie wiem, co ja sobie myślałam… Przecież to wiadome, że nigdy bym się mu nie spodobała. Przy tej blondynce, Perrie, wyglądałam jak jej służąca. Nawet do pięt jej nie dorastałam. Ona – piękna, długonoga blondynka o jasnych oczach, idealnej figurze i pełnych piersiach, a ja – zwyczajna dziewczyna o brązowych włosach, szarych tęczówkach i sylwetce, w której wiele chciałabym zmienić. Ona – ubrana w obcisłą miniówkę opinającą jej jędrną pupę, kusą bluzeczkę i niebotycznie wysokie szpilki, ja – ubrana w postrzępione na brzegach szorty, luźną koszulkę na ramiączkach i czarne trampki. Nawet mój makijaż ograniczał się tylko do pociągnięcia rzęs tuszem i ust bezbarwną, ochronną pomadką. Za to u niej wszystko było perfekcyjne – od makijażu po fryzurę. Skąd on ją w ogóle zna?! I dlaczego nic mi nie powiedział?! Ale, w sumie, nie mam, co się dziwić. Przecież był sławny. On i jego czwórka przyjaciół, tworzyli zespół rozpoznawany na całym świecie. Mógł mieć każdą. Ale chyba mam prawo wiedzieć, że z kimś się spotyka, prawda? Przecież jesteśmy przyjaciółmi! Na myśl o tym jeszcze bardziej się rozpłakałam. Nagle zadzwonił mój telefon. Z trudem wyciągnęłam go z kieszeni i odebrałam, nie patrząc nawet, kto chce ze mną rozmawiać.
- Tak? – Szepnęłam cicho, próbując otrzeć łzy.
- Abbey? Co się stało? Czemu jeszcze nie przyszłaś? – usłyszałam zaniepokojony głos Zayna. ‘No tak! Przecież mieliśmy iść na spacer!’
- Przepraszam. Nie dam dzisiaj rady -  odpowiedziałam cicho.
- Co się stało? Gdzie jesteś?
- Nieważne – wyszeptałam i szybko się rozłączyłam. Nie chciałam się z nim teraz widzieć. Nie mogłabym spojrzeć mu w twarz. Miałam nadzieję, że nie zacznie mnie szukać. I że zapomniał o strychu.
Skuliłam się jeszcze bardziej, podkurczając kolana pod brodę i ściskając poduszkę. Znowu zaniosłam się cichym szlochem. Przez jeden dzień chyba wylałam więcej łez niż przez całe moje życie. Zawsze uchodziłam za twardą laskę.
Telefon dzwonił jeszcze kilkanaście razy, ale albo odrzucałam połączenie albo ignorowałam.  Z czasem irytujący dzwonek przestał mi przeszkadzać. W głowie cały czas widziałam całującą się parę, więc było mi już wszystko jedno…
***
Jednak Zayn nie dał za wygraną. Po tym niepokojącym telefonie natychmiast ruszył szukać dziewczynę. Po kolei odwiedzał jej ulubione miejsca, jednak jak na razie nigdzie jej nie znalazł. Był też u niej w domu, ale jej mama, oznajmiła, że nie widziała córki od południa. Już prawie opuścił jej posesję, gdy nagle go olśniło. Nie szukał jeszcze w ostatnim miejscu –  na strychu. Przypomniał sobie o nim w ostatniej chwili. Nie czekając ani chwili dłużej ruszył w kierunku schodów prowadzących na górę. Szybko wbiegł po stromych stopniach i z impetem wpadł do środka. Jego oczom ukazał się przykry widok. Drobna dziewczyna, zwinięta w ciasny kłębek, pochlipywała cicho w poduszkę. Jednym susem znalazł się przy niej i złapał jej mokrą twarz w obie dłonie. Abbey szeroko rozszerzyła oczy ze zdziwienia.
- Co ty tu robisz? – Zapytała ochrypniętym głosem, spuszczając wzrok.
- Co się stało? – Odpowiedział pytaniem na pytanie, przenikliwie jej się przyglądając.
- Kot mi zdechł – burknęła.
- Ty nie masz kota – powiedział twardo.
- To coś innego mi zdechło – wzruszyła ramionami. Chłopak westchnął. Zawsze taka była. Nawet w takiej sytuacji nie mogła mu powiedzieć wprost, tylko musiała podyskutować.
- Masz mi natychmiast powiedzieć, co się stało!
- Bo co?! – Uniosła głos. – Przecież i tak już cię nie obchodzę! – krzyknęła mu prosto w twarz, a po jej policzkach stoczyły się kolejne krople łez.
- O czym ty do cholery mówisz?! Doskonale wiesz, że nigdy nie przestaniesz mnie obchodzić! Jesteś dla mnie najważniejsza!
- Chyba jednak nie tak ważna jak Perrie! – prychnęła, patrząc mi z pogardą w oczy. Zamurowało go.
- S-skąd wiesz?
- Trudno się nie dowiedzieć, gdy cały Internet o tym huczy! Myślałam, że mam chociaż prawo dowiedzieć się o tym od ciebie, a nie z jakiejś jebanej strony plotkarskiej! – krzyczała.
- P-przepraszam. Miałem zamiar ci powiedzieć…
- Kiedy?! Gdy już cały świat będzie wiedział?! Tylko nie ja?!
- Abbey, to nie tak… Chciałem. Ale bałem się twojej reakcji. Dlatego tak długo z tym zwlekałem – szepnął.- Ale nie tylko z tego powodu płaczesz, prawda? – Znał ją na wylot. Wiedział, że jest coś jeszcze. Zmieszała się i odwróciła głowę, skubiąc palcami skrawek koszulki. Wzruszyła ramionami. – Powiedz mi… - zapanowała cisza. Słychać było tylko ich nierówne oddechy i pociąganie nosem dziewczyny. Nagle wybuchła.
- Kocham cię, baranie! Słyszysz?! Kocham cię! Tylko, po co ci to wiedzieć, skoro jesteśmy tylko przyjaciółmi?! Przyznaj, że nigdy nie będę dla ciebie kimś więcej! Bo nie jestem dla ciebie za dobra! W ogóle, po co ja ci to wszystko mówię?! Lepiej już idź, bo pewnie Perrie na ciebie czeka… - krzyczała, tylko ostatnie zdanie wypowiadając szeptem.  Coś w nim pękło. Siedział tak jeszcze może z minutę, wpatrując się w nią, po czym uśmiechnął się lekko, pocałował ją w czoło i wyszedł. Zdezorientowana dziewczyna odprowadziła go wzrokiem, po czym po raz kolejny wybuchnęła płaczem. Myślała, że przynajmniej coś powie, nakrzyczy na nią, cokolwiek! A on jak gdyby nigdy nic, po prostu wyszedł. Nie myliła się, co do niego…
***
Był już prawie wieczór, a wykończona Abbey nadal leżała w tej samej pozycji. Już nawet nie miała siły płakać. Wpatrywała się tępo w nieokreślony punkt przed sobą, z ustami zaciśniętymi w linijkę. Miała podkrążone oczy, rozczochrane włosy i wyschnięte wargi, które po chwili pękły i sączyła się z nich strużka krwi. Oprócz skromnego śniadania, nie zjadła dzisiaj nic. Jej dłonie drżały, ale nie przejmowała się tym. Tylko myślała.
Nagle drzwi na strych ponownie się otworzyły. I po raz kolejny stanął w nich Zayn. Wolnym krokiem podszedł do niej i usiadł obok. Otwierała usta, by coś powiedzieć, ale on zamknął je czułym i namiętnym pocałunkiem. Ułożył dłonie na jej talii i przyciągnął bliżej. Marzyła o tym od dawna. Jedną rękę zarzuciła mu na szyję, a drugą położyła na jego policzku. Po chwili oderwali się od siebie, łapczywie czerpiąc powietrze. Stykali się ze sobą czołami. Miała przymknięte oczy, czuła jego ciepły oddech na swoich ustach.
- Czemu mnie całujesz, skoro masz dziewczynę? – Spytała drżącym głosem.
- Zerwałem z nią – szepnął, nie odrywając od niej wzroku. Otworzyła szeroko oczy ze zdumienia.
- C-co? Dlaczego? Ja nie chcę, żebyś przeze mnie…
- Nie – przerwał jej. – Tak naprawdę nigdy jej nie kochałem.
- W takim razie, dlaczego z nią w ogóle byłeś?
- To nasi menadżerowie. Chcieli rozkręcić naszą sławę, a zwłaszcza jej, i mieliśmy udawać. Przyznaję, że z czasem trochę mi się spodobała, ale to było zwykłe zauroczenie. Z resztą, już dawno minęło. Była za… sztuczna – skrzywił się. – Ona chyba się we mnie zakochała, ale… przejdzie jej. Już ją przeprosiłem.
- I teraz tak po prostu z nią zerwałeś? Menadżer będzie zły.
- Nie. Wszystko załatwiłem, rozmawiałem z nim i zgodził się. Widział, że to wszystko mnie przytłacza. Będzie musiała jakoś sobie poradzić beze mnie – pokiwała głową. Na chwilę zapadła cisza, którą przerwał Zayn. – Pewnie nie zauważyłaś, ale od pewnego czasu też przestałem widzieć w tobie tylko przyjaciółkę, ale kogoś więcej… Lecz nie chciałem się angażować, gdyż myślałem, że cię skrzywdzę, bo nie zasługuję na ciebie - zarumienił się. – Jednak teraz już wiem, że jesteś powodem, dla którego się uśmiecham, oddycham, kocham, żyję… Chcę kogoś, komu będę mógł zaufać. I myślę, że tym kimś będziesz ty.
- Ale jestem inna…
- Inność jest piękna – złapał ją za rękę. – Bądź moja, proszę. Tylko ty sprawiasz, że jestem szczęśliwy. Nie masz pojęcia, jak szybko moje serce bije, gdy cię widzę. Posłuchaj – przyłożył jej dłoń do swojej klatki piersiowej - Na tym świecie nie ma żadnej innej osoby, którą chciałbym bardziej niż chcę ciebie.
Po policzkach Abbey spływały łzy. Ale nie łzy rozpaczy, lecz wzruszenia…
- To najpiękniejsze słowa, jakie w życiu usłyszałam. Dziękuję – uśmiechnęła się lekko. – Ale teraz zamknij się i mnie pocałuj – Zayn zaśmiał się i spełnił jej prośbę. Po raz kolejny dzisiaj poczuła jego wargi na swoich i nie mogła uwierzyć, że teraz będzie tak codziennie. Podniósł ją lekko i posadził na swoich kolanach. Otoczył ją swoimi silnymi ramionami i wtulił twarz w jej włosy, wdychając ich piękny, jabłkowy zapach. Co chwila szeptał jej do ucha, jak bardzo ją kocha i że zrobi dla niej wszystko. Wreszcie poczuła, że ma przy sobie kogoś, kogo kocha całym sercem. I że przy nim zawsze będzie bezpieczna…










__________________________________ 
* troszkę go odmłodziłam ;>

ekhem, zdaję sobie sprawę, że w tekście jest na pewno dużo powtórzeń i błędów interpunkcyjnych, ale wybaczcie, bo naprawdę nie chce mi się tego jeszcze raz czytać i poprawiać ;D zdaję sobie także sprawę z tego, że zjebałam pierwszą część. drugą trochę też. mam wrażenie, że nie ujęłam wszystkiego, co miałam w swojej głowie, ale gdy nad tym pomyślę, to nie mogę nic wymyślić. i nie miałam tu na celu obrażenia Perrie czy coś w tym rodzaju! to tylko opowiadanie. i choć mam co do jej osoby mieszane uczucia, nie chciałam nikogo urazić.
~Kamila
PS. wybaczcie, że to jednopart, a nie rozdział, ale no tak jakby nie chce nam się z Anią pisać ;> i nawet nie zaprzeczaj! <3
i przepraszam, jeśli przeczytaliście to i tylko zmarnowaliście czas.

13 komentarzy:

  1. Ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo.. <333 Takieee kooochanie ;D jak przeczytałam o tym, że wyszedł do ja takie coś "Zayn ty suko" haha tak tak, wiem zła Ania. Ale tym wyjściem to mnie wkurwił chłopaczek.. Jakmogłas mu pozwolić wyjść? Powinien powiedzieć od razu, że to na pokaz a nie kurwa musiał wyjść. -.- wkurwiłam się, ale chyba 26419218 czytam końcówkę i robię "Aww..." "Oww..." i tego typu podobne rzeczy. heh. I LIKE IT ! <3

    OdpowiedzUsuń
  2. ja mam tylko jedno pytanie... A co z tamtą dziewczyną niewidomą i jej siostrą?

    a tak w ogóle to to jest zajefajne kocham <3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. spokojnie, w najbliższym czasie powinien pojawić się kolejny rozdział ;) jeśli tylko zabierzemy się z Anią do pisania ;)
      ~K.

      Usuń
  3. Nie zmarnowałam czasu - piękny jednopart ;)
    Aż się wzruszyłam ;D
    Świetnie piszesz! <3

    OdpowiedzUsuń
  4. Proszę cię, nic nie zepsułaś!!! Wszystko wyszło tak idealnie. Jestem całkowicie oczarowana Twoim stylem pisania. Piszesz tak płynnie... tak... tak... aż brakuje mi słów by to opisać! Niemniej jednak, jestem pod ogromnym wrażeniem i mam nadzieję, że takich jednopartów będzie znacznie więcej!
    Spodobała mi się Abby. Ten Zayn w sumie też mi się bardzo spodobał :D Ogólnie wszystko było cacy-cacy!
    Dobra przyznaję się, w pisaniu komentarzy nigdy nie byłam najlepsza i to chyba się nie zmieni. Tak więc, mam nadzieję, że zawarłam wszystko, co najważniejsze w tych kilku zdaniach i nagle poczułaś nieodpartą chęć napisania czegoś jeszcze. Tak wiem, ta moja siła przekonywania :DD
    Czekam na więcej. I mam nadzieję, że się doczekam.
    Skracam Twą mękę, to już koniec tego nieszczęsnego komentarza.

    Pozdrawiam,
    @charlie_lina

    OdpowiedzUsuń
  5. DZIEWCZYNO CZY TY ZDAJESZ SOBIE SPRAWĘ Z TEGO JAK TY PISZESZ?! Bo mi się wydaje, że nie! Działasz na zmysły, twoje teksty przenoszą do sfery marzeń. Wczułam się w jej rolę, poczułam jej uczucia, płakałam jak głupia i do tej pory mam czerwone oczy i pociągam nosem. Czytając takie rzeczy jakie Ty piszesz można powiedzieć, że 'przygotowuję' się do największych upadków mojego życia. I dziękuję Ci, za to, że tak piszesz, za to, że się starasz. I biada jak jeszcze raz powiesz, że coś zepsułaś, bo to nieprawda. Piszesz niesamowicie. Piszesz inaczej niż inni, genialnie opisujesz uczucia, dzięki czemu każda z nas dokładnie może się wczuć.


    dziękuję Ci.
    i zapraszam do mnie: http://goodgirlwithbrokenheart.blogspot.com/ xx opowiadanie o 1D ;)

    OdpowiedzUsuń
  6. Piękne.... Uwielbiam takie wyznania miłości, takie bajkowe... <3 Ja nie zmarnowałam czasu czytając to... Czekam na nn! <3

    @Dariiaofficial

    OdpowiedzUsuń
  7. Cześć,
    Widzę, że piszesz FanFiction o One Direction. Może byłabyś zainteresowana dołączeniem, a właściwie to zorganizowaniem wraz z innymi osobami, PBF właśnie o chłopakach z 1D.
    (Dla niewtajemniczonych PBF to gra fabularna rozgrywana na forum dyskusyjnym, każdy użytkownik wciela się w wybraną rolę (może być fikcyjna, użytkownik może mieć kilka postaci) i gra razem z innymi)
    Czas i miejsce akcji są do ustalenia, chodzi o to by zebrać w miarę zgraną ekipę. Jeśli nie masz doświadczenia w PBF’ach nie martw się, bo to bardzo proste. Jeśli natomiast dobrze radzisz sobie z html i grafiką to nie zapomnij wspomnieć o tym w mailu ;)
    Wydaję mi się, że taki PBF to fajna integracja dla fanek i ciekawa zabawa. PBF to nie to samo co opowiadanie, bo masz mniejszy wpływ na akcje i życie innych postaci, ale właśnie to czyni go interesującym dla gracza.
    Jeśli jesteś zainteresowana lub masz jakieś pytania napisz proszę na maila: tirapoland@gmail.com (jeśli jesteś odwiedzającym bloga, który czyta ten komentarz, a zainteresował cię ten PBF również pisz).

    (Przepraszam na spam)

    OdpowiedzUsuń
  8. Dlaczego nie piszecie!!!!!!!!!!!!!!!!

    OdpowiedzUsuń
  9. Świetne *.* Bardzo mi się podoba ;)

    OdpowiedzUsuń
  10. chcesz dowiedzieć się co dalej z Chloe? zapraszam na nowy rozdział na http://hard-bland-sensitive.blogspot.com/ z góry przepraszam za spam :) ~ Jess

    OdpowiedzUsuń
  11. Hej, chciałam Cię zaprosić na mojego bloga, który jest o One Direction. Liczę na to, że wpadniesz, poczytasz oraz szczerze skomentujesz http://loveismagiccc.blogspot.com/ :) -Nicole:)

    OdpowiedzUsuń
  12. Cześć! Mam nadzieję, że mnie jeszcze pamiętasz (z bloga www.dear-zayn.blogspot.com). Zachęcona przez liczne wiadomości postanowiłam stworzyć nową historię. Serdecznie zapraszam na www.when-i-was-your-man.blogspot.com, gdzie właśnie pojawił się pierwszy rozdział.

    Pozdrawiam ciepło!

    OdpowiedzUsuń